Մայ Վան Ֆան – Mai Văn Phấn

Թարգմանված ռուսերենից : Վաղրամյան Արմինե

Armine Palavuni dịch từ tiếng Nga sang tiếng Armenia

Գրող Վաղրամյան Արմինե

Писательница Арминэ Ваграмян

ԼՈՏՈՍ

Ջրի փայլը խամրել է անմեկնում տիղմում,

Հայացքն է քարացել, ալիքներն են լացում,

Ու անշունչ ջրի այդ մութ պատվանդանում,

Լոտոսն է իր փայլուն հմայքով վեր խոյանում:

Ալիքները լուռ խռնվում ու իրար են փարվում,

Զմայլված հրաշք լոտոսի աճի վկան դառնում,

Իսկ նա սլանում է, երկնի ամպերին ձգտում,

Ուր ճերմակ թիթեղների խորհուրդն է մարում:

Լճի հատակը դանդաղ հոգի է տալիս, պաղում,

Վայրի խոտը թփուտում հրաժեշտ է նվագում,

Սևաթույր թիթեռն է հոգեվարքի մեջ ճախրում,

Եվ ծառի վրա կարծես լույսեր են բոցավառվում:

Ջրերը երեկվա երազների մասին են պատմում,

Նորանոր բույրեր ու պատկերներ են ալիքներում,

Դրանք մարդկային անթիվ բառեր են հիշեցնում,

Որ ապաստանվել են տերևների շրշյուններում:

Մարդկային ձայնը դանդաղում է ու լուռ մարում,

Չկա ոչ մի ափսոսանք ու ոչինչ անհետ չի կորչում,

Անտեսանելի մատները, ջրի ցուրտ հատակում,

Լոտոսի ցողունը գրկած նրան ամուր են պահում:

Май Ван Фан

Свободный поэтический перевод: Руслан ПИВОВАРОВ

ЛОТОС

Неподвижной тины пятна скрыли водный блеск.

Взгляд усилен многократно,

волн не слышен плеск.

Но, на тёмной водной глади,

Как на пьедестал,

Лотос, в красоте своей предстал.

Волны слились воедино,

Ждут подъём цветка,

Что стрелой на стебле длинном,

Целит в облака,

Где таинственных скрижалей в небе белый след,

Сходит с каждым символом на нет.

Дно озёрное всё чаще

не хранит тепла

И остыла в этой чаще дикая трава.

Лоскутками чёрных крыльев машут мотыльки,

У деревьев, словно огоньки.

Волны шлют воспоминанья

о вчерашних снах:

Новых чувствах обонянья,

Образов в глазах;

И отчётливо понятных человечьих слов,

В шелесте сорвавшихся листов.

Голос человека тише…

Он исчез совсем.

Но не страшно это, слышишь,

По сравненью с тем,

Что невидимые пальцы, стебель сжав тугой,

Крепко держат лотос под водой.